Rammstein Frühling in Paris

ფეისბუქზე ჩემი ძველი მეგობრის - კარელას პოსტი ვნახე. რამშტაინის სუპერ მუსიკით და ბწკარედით...

არ ვიცი რა გამოვიდა, მაგრამ გავბედავ :) დიდი პაუზის შემდეგ.


(by კარელ)

სინათლისაგან დამზადებული კაბით
დამადგა თავს -
დღესავით მახსოვს..
მე ახალგაზდა და მწუხარე ვიყავ -
- არაფერს ვნანობ.
ის სახეში მახლიდა სიტყვებს;
ენას ვნებიანად ხმარობდა.
მისი ენა არ მესმოდა
და ეს ყოველთვის მეკიდა.
პარიზში გაზაფხულს სისხლდენა მაშინ დაეწყო
როცა მისი კანი დავტოვე...
...ო.

ახლა კი ჩართე და წაიკითხე :)



სხივებით დაწნული კაბით
დამადგა თავს
გახსენებული ამბით
ახალგაზრდობას გავს

არაფერს ვნანობ - მკიდია
მკოცნიდა ვნებიანად
მისი ენა არ მესმოდა და
მეკიდა ენიანად

პარიზს დაეწყო სისხლდენა
რომ დავტოვე მისი ტანი
მეკიდა მისი ენაც
და სურნელოვანი კანიც

პარაბოლა

ხან მალამო

ხან იარა

ხან ენძელა ხან ია

მეძინება შენი კანის სუნით

დიდი ხანია

ხან ბალახი

ხან ბილიკი

ხან წვიმაში ხანძარი

პირველად რომ დაგინახე

ენა ვეღარ დავძარი

ხან კვერცხს მიწვავ

ხან პატეფონს

მასმენინებ ვინილის

მყარ დისკზე მაქვს ჩაწერილი

ხმები შენი ღიმილის

ხან მალამო

ხან იარა

ხან თმებს მირევ თითებით

ხან მაღვიძებ უთენია გამომცხვარი ბლითებით

რიგითი ქართველის ბალადა

ჩემი სამშობლო დავითის და თამრისია
რაც კარგია, კაცურია და რაც დიდია...
დიდგორის ბრძოლა, მეფეები ლომთა სადარი
ვაჟკაცობაში?! ჩვენ ქართველებს არ გვყავს ბადალი

ჩვენი სუფრა - ინსტიტუტი, დიდი განძია
ქუჩა სკოლაა, ციხე სახლი, ოჯახი ხრამი
ჩვენი კულტურა წმინდა არის, სხვები ბანძია
ჩვენ ვაჟკაცობას არ აკლდება არც ერთი გრამი

არ დავინდობთ, გავამათრახებთ, ანდაც გავტყიპავთ
(ფერადი თმები, ტრუსები  და ჭრელი "ლასტები")
როდესაც ვხედავთ ჩვენც გვინდება მათი გა@იმვა
თავს რა უფლებით გვანდომებენ, "პიდარასტები"

ქალაქი VS სოფელი

მეტალოპლასტმასი, ასფალტი, ტროტუარები
ბეტონის კედლები...
ფიქრები, მორეული ყავაში.
სახლთან მდინარე, ბუხარი,
ეზოში მოფანტული დედლები
ჭყინტი ყველი და ლავაში

ასტროლოგიურად დადასტურებული

როგორც კეცის მჭადები
როგორც წყალი ჭის
როგორც ჩემი ბებია
ხაჭაპურებს ჭრის
როგორც ცაზე ღრუბელი
როგორც ჩრდილი ხის
და გადაუღებელი
თქეში - როცა წვიმს

ნაკვერჩხლებზე ჩაკმევა
ამოზილვა ღომის
მონა-ტრებებ-თან ბრძოლა
და წაგება ომის

როგორც დილის ჰაერი
შენი სოფლის ბოლოს
და წვეთი - სხვანაირი
ჯერ არ დამდნარ ლოლოს...

როგორც კეცის მჭადები
როგორც წყალი ჭის
როგორც ჩემი ბებია
ხაჭაპურებს ჭრის

მე არაფერს ველი და
არც არაფერს გპირდები
არაფერი...უბრალოდ
ჰაერივით მჭირდები

ნარკომანის ბალადა

მზიანი დილა და უშენოდ ბალიში
შენი ხალათი და მხარი შიშველი
იცოდე, უცებ შეკრულ თმებს თუკი გაიშლი
მეც ვეღარ გიშველი

სხივებმა ფანჯრები ოქროსფრად შეღება
კედლებზე ირწევიან ფოთლების ლანდები
მიყვარხააააააააააააააააააააააააააააააააააარ
ისეთ ხმაზე ვიყვირებ ამ სიტყვას
რომ ამოვიგლიჯო ყელიდან გლანდები

შენ თმებს შევისუნთქავ და ვიფრენ ღრუბლებში
თითქოს და შენი თმები, ქათქათა ფხვნილია
უსაფრთხო კაიფი? სხვების არ ვიცი და
ჩემთვის კარგა ხნის წინ გამოგონილია


მზიანი დილა და უშენოდ ბალიში
შენი სამი ხალი და მკერდი შიშველი
იცოდე, უცებ შეკრულ თმებს თუკი გაიშლი
იმდენს გაკოცებ რომ , მეც ვეღარ გიშველი

მე შენთან ვიქნები

მე და შენ მოვივლით თოვლიან მთებს
მოხდება ასე მალე
მე დაგილაგებ გადაღლილ ფრთებს
ხვალე

ამოვა მზე და ბრჭყვიალა სხივები
დაეფინება შენს ტანს
დაგეწაფები
როგორც ქაჯეთის ციხიდან
გამოხსნილს
ტარიელი ნესტანს

შენ თმებში, როგორც სილიან ნაპირზე
შემწვარი სიმინდის ტარო
მინდა რომ ცხოვრება
ხის თმისსამაგრივით
შენს თმებში გავატარო

უახლოესი მომავლის ქრონიკა

მოვაწყოთ სახლი, ვიცხოვროთ ერთად
შორს ქალაქიდან და ახლოს ღმერთთან.
ვისუნთქოთ ნისლი, სურნელი თმებში...
წამოდი, ერთად ვიცხოვროთ მთებში

დედას

თავიდან გულით დიდი სიყვარული, ბოლომდე
ერთი დღით თეთრი კაბა
ოქროს ბეჭედი - პერიოდულად
ცხრა თვით მე - მუცლით
და ცოტა ნაკლებით  და
უამრავი წვრილმანი სევდა
რამდენიმე დიდი დარდი
ერთი ტკივილი - უზომო
ცალფად დარჩენილმა შავი კაბა
შვილიშვილი ბაღში
და ისევ თავიდან
გულით დიდი სიყვარული, ბოლომდე...

ექსკურსია

დავიძარით მოტორით და მუხრუჭით და ძარით
ხუმრობით და ღიმილით და სტვენით დავიძარით

დავიძარით და ჩვენს შორის გაიზრდება მანძილი
შენს თავს უფრო მომანატრებს, დაშორება გაზრდილი

დავიძარით ხმაურით და სიგნალით და ზარით
ღიმილით და ას ორმოცდა ხუთი ცხენის ძალით

დილის ჰაიკუ

როგორც ეს მთის ტბა ვერ გაივსება
მდინარით და მოსული წვიმით.
მჭირდები რომ არ დავცარიელდე

***
შენი ტუჩები.
დილის ბაღში დანამული
ჟოლოს ნაყოფი

***
მე ყოველ ღამით ვაკვირდები
შენს თეთრ კანზე როგორ კრავენ
შავი ხალები
თანავარსკვლავედს

***
შენი თითები
ჩემს თითებს შუა
ავსებენ სივრცეს

***
ჩვენ ყოველ დილით
ვაღვიძებდით
ერთმანეთის მძინარ უჯრედებს

დილის საუზმე

კისრის სუნი და თხელი კრეპები
შენი მუცელი, მურაბა ჟოლოს
ტუჩებს ტუჩებით მივეწებები
ოღონდაც ტუჩებს, გავსინჯავ ბოლოს

მაცივარზე მიწერილი

შენ მკოცნი და შენ მაღვიძებ
მეფერები უთენია
"მიყვარხარო" მაცივარზე
ღრუბელს არ დაუწერია?

შენ გესმის და შენ განიცდი
ჩემ მოყოლილ ისტორიებს
ზღვაა, ასე რომ ვუყვარვარ
და შვილს ჩემგან იყოლიებს?

შენ მჩუქნი და შენ მეხები
ხმები ღია კარებიდან
სურნელება მოტანილი
დასავლეთის ქარებიდან

შენ მკოცნი და შენ მაღვიძებ
მეფერები უთენია
"მიყვარხარო" მაცივარზე
ღრუბელს არ დაუწერია?

რაღაც მეტი

ყვავილების მორწყვამდე
ცამდე დილის
შენ ყოველთვის რომ გწამდე
სუნი ბინის
გრძელ ეზოში დარგული
ხეხილი
აივანს მოხვეული
ვაზი
გადაგრეხილი
შენს მკლავებთან შეზრდილი
ბალახი
კადრი, სადღაც დიდი ხნის წინ
ნანახი
მთების იქეთ, შორეული სივრცე
ნისლი
და ამ ტყეებს აღარ ვიცი რაღა მივცე
მისი

გრძელ ეზოში გაკვირტული ხეხილი
და შპალერი _ ძველი, გადაქექილი

მიყვარხარ საიდან

თმის ღერებიდან
ძირიდან
მკრთალი ვარდისფრიდან ლოყებზე
ჯერ არ გათენებულ დილიდან
მოყოლილ ამბებიდან - სოფელზე

თხელი ტუჩებიდან
კანიდან
ფეხის თითებიდან, კოჭამდე
ყოველ სისხამ დილით - თავიდან
სანამდე ჩემს დროს მოვჭამდე

მუხლთან ამოხეულ ჯინსიდან
ყურში მუსიკა გაყრილი
უცებ დამთბარ ივლისიდან
შენგან გადმოღრილი აპრილი

თმის ღერებიდან
ძირიდან
მკრთალი ვარდისფრიდან ლოყებზე
ჯერ არ გათენებულ დილიდან
სადღაც მთაში ნაქსოვ ნოხებზე

ღრუბელი

დარწმუნებული ვარ იმაში
რომ შენთან ერთად წვიმაში
სველი თმებით და კისრით
წყვილი საათის ისრით
შენს წვეთებიან ლოყებს
ვთხოვ რამე ძველი მოყვეს.
დარწმუნებული ვარ იმაში,
რომ შენთან ერთად წვიმამში...

ჰელიუმი

შენ თუ სამჯერ მაკოცებ
ერთხელ გაგეღიმება
ნეტავი ამ ბუშტებზე
შენი თმებიც მიმება

თბილი, დილის კოცნები
ჯერ მძინარე ხელებზე
ნამდვილი საოცრება _
თოვლი შიშველ ხეებზე

სითბო, სითბო ბუხართან
ძველი ტახტი, დაბალი
გვახურავს ერთმანეთი
და საერთო საბანი

შენ თუ სამჯერ მაკოცებ
სამჯერ გამეღიმება
ნეტავი ამ ბუშტებზე
შენი თმებიც მიმება

მაღვიძებს

მე დილით მაღვიძებს შენი თხელი თითები
ცხელი სუნთქვა ყურთან
და ენის წვერით ყურის ბიბილოსთან
ღიტინი

საბანში ვერ დატეული შენი სითბო
ტოსტერზე გახუხული პური და
ბავშვების ოთახიდან გამოსული
ცელქი ტიტინი

მე დილით მაღვიძებს
შენი ენის კისერში
ღიტინი

საბანში ბამბის

მე შენ სულს დაგითმობ.
გაჩუქებ სუნთქვას ზაფხულის მიწის.
თოვლისგან გაყინულ თხელ თითებს გაგითბობ
მიყვარხარ _ ამ მთებმა, ეს უკვე იცის

რა მშვიდი სუნთქვა გაქვს... საწოლზე მძინარე,
თბილად გახვეული ბამბიან საბანში.
ხის ძველი რიკული და ცივი მდინარე
თითქოს შენც იქ ზიხარ, ზაფხულის კაბაში

ყინვისგან გაყინულ თხელ თითებს გაგითბობ
გაჩუქებ ნაზ სურნელს, აპრილის მიწის
მიყვარხარ და მინდა ეს შენც რომ იცოდე
ამ მთებმა? ამ მთებმა, ეს უკვე იცის

H20

მე შენი თავი მჭირდება O2-ივით
მჭირდება ოზონის შრესავით
მჭირდება შენ რომ გაჩუქო
მუსიკა მშვიდი შესავლით

მე შენი თავი მჭირდება ჰაერივით
შენთან ყოფნა კი დროსავით
შენი ვარდისფერი ტუჩები
მჭირდება H2O-სავით

მე შენს თმებს სხეულზე ვიფარებ
როგორც დედამიწა ოზონს
ჩემს სხეულს წყალივით ჭირდები
სულს კი შენი სითბო მოწონს

მე შენი თავი მჭირდება O2-ივით
მჭირდება ოზონის შრესავით
მჭირდება შენ რომ გაჩუქო
მუსიკა მშვიდი შესავლით