შოკოლადის ფილა

ვარ ბედნიერი იმით
რომ უკანასკნელ თეთრებს
ვხარჯავ ბილეთში მეტროს
წამოსულ წვიმის წვეთებს
მთელი დღის მწყურვალ თვალებს
ვუშვერ ზაფხულის წვიმას
ვყნოსავ შენი თმის სურნელს
და შოკოლადის ფილას
ვაყოლებ ფინჯან ყავას
შენი მკლავების გემოს
თითქოს გრძნობებს რომ მალავს
სისხლით რომ დაიბეროს
შენი ყოველი ძარღვი
მუქი, ნარუჯი კანით
თითებით რომ ვგრძნობ ახლა
ვარ ბედნიერი ამით

რაინდი კაპლანდიიდან

წყარო: kalamasoba.com

თქვენი არ ვიცი და მე პირადად მთელი ბავშვობა მტანჯავდა ერთი მუქარა _ "ამ თვის ბოლოს ბოზებში უნდა წაგიყვანო".

არავინ არ დაიტრაბახოს, რომ საკუთარ თავთან არა-ერთ-ხელ განვლილი გენერალური რეპეტიციის მიუხედავად, პირველ სექსს მღელვარებისა და ნერვიულობის გარეშე შეეგება. ამ მუქარის გაგონებისას, ბუნებრივი იყო მეც ვღელავდი _ თან არც მეტი და არც ნაკლები "ბოზებში" საკუთარ ბიძასთან ერთად უნდა გამომეჩინა თავი.

რაღა თქმა უნად ბიძაჩემის ეს მუქარა მხოლოდ ხუმრობა იყო. უფრო სწორად კი გართობა. რას ვიზამთ _ ცხონებულ საბჭოთა კავშირში, რას უნდა გაეხალისებინა გული თუ არა ბავშვს. მგონი მომისმენია კიდეც _ დაოჯახდი, ბავშვი გააჩინე, გაგართობს, ოჯახს გაგიმხიარულებს... კი, როგორ არა. ბავშვზე კარგი გასართობი რა არის?

წარმოიდგინეთ სტუმრებით სავსე ოთახი. დედა გამალებით სუფრას დასტრიალებს და სულგუნის ნაჭრებით გაძეძგილი ცხელი ღომის ოხშივარით ათრობს ოთახს. მამა კი მორიგი განსხვავებულით ცდილობს იგივეს.

ამ დროს ოთახში შემოპრატუნდები შენ. არც კი იცი ეს ხალხი ვინ არის და რა უნდათ. დედამიწის ასტეროიდთან აცდენას ზეიმობენ თუ დედიკოს და მამიკოს მორიგი სექსის შემდეგ ცხრა თვეში, რომ მოევლინე ქვეყანას.

ნასვამი მამიკო აუცილებლად მოგკრავს თვალს, გული სიამაყით და სიყვარულით აევსება, ხელებს ჩაგავლებს, სკამზე შეგსვამს და ყველას გასაგონად, გამოთქმით გეტყვის _ მამიკო, აბა ანახე სტუმრებს პასპორტი!

შენ კი პატარა ხარ. სულ არ იცი წინ რო პატარა რაღაც გაქვს, ფისა-ფისას გარდა დიდი ბიძიები სხვა რამისთვისაც თუ იყენებენ, დიდ დეიდებს კი ჭკუა ეკეტებათ ამ "პატარაზე". ხო და რა პრობლემაა? არც არანაირი _ იღებ და სტუმრებს, აჩვენებს "პასპორტს", რომლითაც ზოგჯერ ტუსიკებში იფისავ.

- მამიკოც კმაყოფილი გაკოცებს, ღვინისგან აწითლებულ და გაოფლილ ლოყას ლოყაზე მოგადებს და იტყვის _ ენაცვალოს მამა, მეზრდება ვაჟკაცი.

შენ კი უკვე დიდი ხარ. შენი პაწაწუკაც კარგა მოზრდილი არის. ტანი მთლიანად გაქვს ეპილირებული. სპეციალური ბალზამი, პროჟექტორების შუქს სხეულიდან უცნაურად ირეკლავს.

- სცენა მეოთხე, დუბლი პირველი: "რაინდი კაპლანდიიდან", კამერა! _ ამბობს რეჟისორის თანამშემწე

შენ ღრმად ჩაისუნთქავ, ფეხებს კარგად მოარგებ იატაკს, ღირსებას ხელში მოიმარჯვებ, ყურში კი მამაშენის სიტყვები გესმის:

- მამიკო, აჩვენე სტუმრებს პასპორტი!

if i Die ანუ ამბავი მწუხარე ლაიკებისა

წყარო: netgazeti.ge

დასტატუსება თუ არ შემიძლია ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას!

დიახ, დიახ - ასეთი დრო მოვიდა. ფეისბუქზე აქტივობას თუ ვწყვეტ, მეგობრები მირეკავენ და პირდაპირ მეკითხებიან _ "ცოცხალი თუ ხარო". ცოცხალი ვარ ბატონო, ცოცხალი! თანაც როგორი _ გადავწყვიტე ამ საშინელ ელექტრო-მანქანას მოვშორდე, ბუნებაში გავისეირნო, საგაზაფხულოდ აღგზნებული ჩიტების ჭიკჭიკით დავტკბე, მაგრამ ვინ გაცლის?

მობილურიც რომ გავთიშო ხომ წარმოგიდგენიათ? _ გამოდის მკვდარი ვარ პრაქტიკულად.

წუხელ ინტერნეტში ძალზე საინტერესო საიტს გადავეყარე. ეს არის აპლიკაცია, რომელიც საშუალებას გაძლევთ ფეისბუქზე, სწორედ გარდაცვალების შემდეგ დაასტატუსოთ და დადოთ ლინკები. შეცდომაში რომ არ შეგიყვანოთ, საიქიოსთან ოპტიკა ჯერ არ გაუყვანიათ _ უბრალოდ თქვენ წინასწარ უთითებთ აპლიკაციას, რა გამოქვეყნდეს ფეისბუქზე თქვენი გარდაცვალების შემდეგ.

ეს საიტი ვნახე თუ არა, მაშინვე გამიჩნდა ბუნებრივი შეკითხვა - როგორ ხვდება აპლიკაცია, რომ ფეხი გაჭიმე?

იმისათვის, რომ აპლიკაციამ დაადგინოს, მართლა გახვედი მარილზე თუ არა, უნდა აირჩიო 5 ადამიანი. როდესაც ციფრული სამარის მცველებს აირჩევ აპლიკაციაში, მათ მისდით მეილი, სადაც მითითებული არის ლინკი რომლითაც შეძლებენ შენი სიკვდილი, ასე ვთქვათ, "დააკონფირმონ".

მეორეს მხრივ ანალოგიური მეილი გაეგზავნებათ მაშინაც, რომელიმე მეგობარი მოცემულ აპლიკაციაში თქვენს ნაანდერძევის წაკითხვას თუ შეეცდება.

ისე ხომ შეიძლება, "ფეისბუქ-სამარის მცველებს" ღრმა მწუხარებისას დაავიწყდეთ ლინკის მოძებნა და გადასვლა? _ სულ თავისუფლად. ამიტომაც აპლიკაცია საშუალებას გაძლევთ, თქვენს მიერ წინასწარ განსაზღვრული პერიდში, მეგობრებს ავტომატური მეილები დაუგზავნოთ და მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის შეახსენოთ _ "თუ მე ცოცხალი აღარ ვარ, გთხოვ დააჭირე აქ".

სხვათა შორის, არანაკლებ საინტერესო აპლიკაცია შექმნა რუსულმა არყის კომპანიამ "რუსკი სტანდარტ"-მა.

ეს არის "რუსული რულეტკის" ციფრული ვერსია, სადაც წაგების შემთხვევაში ნამდვილს არა, მაგრამ ვირტულურ ცხოვრებას კი ემშვიდობები _ აპლიკაცია, შენს მიერვე დაშვებული უფლების საფუძველზე, ფეისბუქ ანგარიშს წაგიშლის.


ფეისბუქ-პარანოიის რა მოგახსენოთ და მე უკვე დავრეგისტრირდი აღნიშნულ საიტზე _ ამბობენ ბოლო სტატუსზე 500-ზე მეტ ლაიკს თუ ვერ დააგროვებ, ჯოჯოხეთი არ აგცდებაო.

მერი, მზია და ცისკარა ანუ იყო და არა იყო რა

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=pju1pagV4Y8]
არა, ცისკარას რას ვერჩი, აი თბილისის მერს კი, რომელსაც ძალიან უყვარს თბილისი, კი უნდა მივადგე ახლა დიდი სიამოვნებით.

პირველ დღეს არ გავიკვირვე - ნუ, რა მოხდა ახლა. დაზიანდა რაღაც. ადრეც ყოფილა. შუქიც წასულა. შევარდნაძის დროს მაინც ხო ჯობია _ ინტერნეტი მაინც მაქვს-მეთქი ვიფიქრე და დავმშვიდდი.

მეორე დღეს აივანზე მომარაგებული წყლის მარაგი ჩავუშვი საქმეში. რაღა დაგიმალოთ და ცუდად ვხარჯე. ავდექი და უნიტაზიც კი ჩავრეცხე იმ წყლით - თურმე რას ვაკეთებ?

მესამე დღეს მეგობარს ვთხოვე, წყალი აღარ მაქვს საერთოდ, მთელს მუხიანში და გლდანში არაა (არც თემქაზე) და თბილისის ზღვიდან ამის ჩამომზიდი მე არ ვარ-მეთქი. შენთან თუ მოდის გამოვალ, შევალ, ცოტა "ვანა-ტუალეტს" წავეთამაშები-მეთქი. არა, არ გეგონოთ რომ გავკადნიერდი და ტანის დაბანა მოვინდომე. ქჰმ... მიმიხვდით ალბათ.

მეგობრისგან დაბრუნებულმა, აირწინაღი მოვირგე, გული გავიმაგრე და სახლში შევედი. შემდეგ რაც მე ჩავიდინე, არც კი ვიცი, შეიძლება თუ არა ამის დაწერა, რადგან ვიცი, გავა დრო და ამის შემრცხვება.

ტოქსიკურად მომწამვლელი ჰაერით დამუხტულ ბინაში ძილი შეუძლებელია. გასულ დღეს (ანუ მეორე დღეს), რომ წყურვილის მოსაკლავად ლიტრიანი ბოთლით ლიკანი ვიყიდე ჩავცალე "ვედროში", ჩავამატე უნიტაზის საწმენდი სურნელოვანი საშუალება (იხვებს რომ ეძახიან), ეს არ ვიკმარე და ზედ ორი პეშვი არიელიც მივაყოლე _ აი, მაშინ კი მოხდა ნამდვილი სასწაული. ლიკანი თუ არიელთან ასე შევიდოდა რეაქციაში ნამდვილად არ მეგონა. ძლივს მოვასწარი ამ ჯადოსნური მასის უნიტაზში გადატანა. აქაფდა, აფორიაქდა _ ვეღარ ვაკავებ ქაფს. ჰა, ჰა და გადმოვა უნიტაზიდან. ჯანდაბას გადმოვიდეს, ლიკანია ბოლოსდაბოლოს.

ყველაფერი კარგად არის. სახლში სურნელება ტრიალებს. ჰაერი გაიწმინდა. ვიფიქრე, ჩავალ, ვიყიდი წყაროს წყალს, მოვიმარაგებ. ჩავდივარ _ თქვენ გგონიათ 2 კვარტალის ფარგლებში სადმე წყალი მოიპოვებოდა სადღეღამისო "სუპერ" მარკეტში? როგორც ჩვენი ერთი ლიდერი იტყვის ხოლმე, "ნურას უკაცრავად".

სხვა რა გზა მქონდა _ საქმეში 2 ლიტრიანი კოკაკოლა ჩავუშვი. გამახსენდა ჩემს ბავშვობაში, კოკა-კოლა როდესაც ახალი შემოსული იყო, მასზე ათასი ლეგენდა მოიფიქრეს. ხორცს თუ ჩააგდებ კოკა-კოლაში, ისე დაპატარავდება, ვერც იპოვიო (ვის მოუვიდა ისე აზრად, კოკა-კოლაში ხორცის ჩაგდება? არა, რა _ გვიყვარს ქართველებს ექსპერიმენტები). აბაზანაში კიდე თუ ჩაასხამ, ისე გააქათქათებს, ნებისმიერი სახეხი საშუალების დედაც ვატირეო (ეს, კიდევ უფრო გენიალურია _ ყველაფერს მივცემდი, რომ მენახა, როგორ წარმოიშვა იდეა აბაზანის კოკა-კოლით გახეხვისა. სხვათა შორის რამდენიმე სიუჟეტი მოფიქრებული მაქვს).

მოკლედ, ამ ფიქრებში ვიყავი გართული და დამატებით ქიმიურ ინგრედიენტებზე ვფიქრობდი, რომელსაც ჩემს მორიგ ჯადოსნურ ხსნარს გავურევდი. სანამ "კომეტი ოჯახურ პირობებში" ხსნარის კოკა-კოლასეულ ვერსიას ვამუშავებდი, გამწარებულმა ინტერნეტს მივაშურე. ინტერნეტი ხო ისეთი რამ არის _ "ყოვლისშემძლე". მამენტ შეიძლება წყალიც კი ვიპოვო სადმე და გადმოვქაჩოთქო, წავიოცნებე ისე, ჩემთვის _ უწყინარად.

ჯერ იყო და გუგლთან ჩემი ძველი და კარგი ნაცნობობის წყალობით, ძლივს ვიპოვე კომპანია "თბილისის წყლალი და ენერგიის" საიტი (ისე ძველი სახელწოდებიდან, საკანალიზაციო გაყვანილობებმა როგორ განიცადეს ტრანსფორმაცია  power-ში ეს ცალკე მსჯელობას საჭიროებს).

თქვენ ფიქრობთ, საიტზე სადმე ეწერა რა ხდება ქალაქში? რომელი ნაბოზარი დევი დაჯდა თბილისის წყალსაცავთან და იყვირა _ სირზე მკიდიხართ მერიან-პრეზიდენტიანად, წყალს არ მოგცემთ, მზიას თუ არ მომიყვანთო? ან, იქნებ იმას ფიქრობთ, რომ სადმე, საიტის ქვედა მარჯვენა ან თუნდაც მარცხენა კუთხეში, წვრილი ფონტით ბოდიშის ტექსტი იყო მიწერილი?

სამაგიეროდ რა არის ბოლო სიახლე,  მე ლიკანით უნიტაზს რომ ვრეცხავდი , თურმე იმ დღეს რომ გამოქვეყნდა? ის რომ, თბილისის წყალი ფიქრობს რომ მოსახლეობის ინდივიდუალური გამრიცხველიანობა არის სუფთა ტექნიკური პროცესი და მისთვის პოლიტიკური სარჩულის მითითება, ყოვლად დაუშვებელია! იქვე კი წერია, რომ თბილისის წყალი არის საუკეთესო კომპანია საქართველოში!!!

ჰუუუუუუუუუუუ, ღრმად ამოვისუნთქე, ლოტოსის ფორმა მივიღე, დამშვიდდი ლაშა-მეთქი, თავს შთავაგონე და ამჯერად თბილისის მერიის საიტს მივაშურე.

თავიდანვე მინდა ვთქვა, რომ ეს საიტი კი არა, გიგი უგულავას პირადი ბლოგია. ანუ რა გამოდის? რომ გიგი პრაქტიკულად ბლოგერია?! ხო და თუ ბლოგერია, აქვე დავთაგავ ბარემ  თამაშში "როგორ ჩავრეცხე უნიტაზი".

სანამ გიგი მორიგ პოსტს დაწერს, ორიოდ სიტყვით მის საიტსაც შევეხოთ. ბოლო სიახლე გვახარებს, რომ გიგი უგულავამ თბილისის ზღვაზე მიმდინარე მორიგი გრანდიოზული მშენებლობა დაათვალიერა. კადრში რა თქმა უნდა ჩანს გიგი, ფონზე კი ჩვენი მთავრობის უსაყვარლესი 3D-ში აწყობილ-ამობეჭდილი ბილბორდები.

და ცხელი ხაზი? სადაა ცხელი ხაზის ნომერი? და აქ, ისევ ჩვენი ერთი საყვარელი ლიდერის არ იყოს, ფრაზა გამახსენდა: "ვერ მოგართვით".

მერიის საიტზე ცხელი ხაზის ნომერი მითითებული არ არის! არა და მახსოვდა რომ იყო. ეტყობა მერიაც შეწუხდა ზედმეტი ზარებით!

სხვათა შორის GWP-ს საიტზე ეწერა დიიდი ციფრებით, მაგრამ რომ დავრეკე რიგში სამიათასოთხასმეთორმეტე ვიყავი და დიდად აღარ დავლოდებივარ _ კოკა-კოლით უნიტაზი მქონდა ჩასარეცხი.

დღეს მეოთხე დილა გათენდა _ წყალი ისევ არ არის!

P.S. ახლა პოსტისთვის ცისკარას ვიდეოები დავსერჩე იუთუბზე _ "თუ გსურთ დალიოთ წყაროს წყალი, მიმასწავლეთ სად იმყოფება თქვენი მზია". "მზია, მზია, არ მოტყნა ტვინი. ამაზე უკეთესი ქალი არ გენახოს. აჰა, შენ მზია და წყალი გამოუშვი ერთი თუ ძმა ხარ" - უნებლიედ ამომიტივტივდა თანამედროვე ცისკარას "ობრაზი".

იცანი ბლოგერი

არც არავის ვთაგავ და არც სრულიად ქართული ბლოგოსფეროს მასშტაბით ვაცხადებ ახალ "თამაშს".

უბრაოდ წუხელ ხელი წამიცდა და პრეზიდენტის ფოტოს "წავეთამაშე" და ვიფიქრე, სადაც პრეზიდენტი, ბლოგერებმა რა დააშავესთმეთქი. ხოოოდაა... ვისი ფოტოც აღმომაჩნდა თუ მომეპოვა (ვისიც არა და ნუ დამზარდებით, მომაწოდეთ მაღალი რეზოლუციის ფოტო, ჩემი ბლოგის ზედა მარჯვენა კუთხეში რო მეილია, იქ), არ დამეზარა და წავუექსპრომტე (ctrl+shift+x _ სიცილი ოთახი 1 წუთში).

იმედია არავის გადავიკიდებ სამკვდრო-სასიცოცხლოდ. მაშ ასე, ჩემი ახალი გასართობი _ ამოიცანი ბლოგერი!

ბროლის ბუ:

უბრალოდ ბუ:

Wanted:

თვალებში მიყურე. თვალებში-მეთქი:

მეგატვინი:

რეკვიზიტი:

ჩოლკა:

ხერხი 2:

ჩემო ფიურერო:

გოლიათი:

Made in China:

იდეალური ქალი:

დეპრესია

არ ვიცი, ვის როგორ და მე დეპრესია შემდეგნაირად მეწყება: მთელი სამყარო, ერთი უზარმაზარი კბილანებიანი მექანიზმივით ამოძრავდება საოცრად შეთანხმებულად და სინქრონულად ოღონდ ამჯერად შენს საწინააღმდეგოდ. ზოგადად, არაფერი არ აღვივებს ადამიანის მებრძოლ სულს ისე, როგორც მთელი სამყაროს წინააღმდეგ ბრძოლა, თუ ამ სამყაროს თუნდაც ერთი ნაწილი შენსკენაა, შენიანია. ის ერთადერთი ნაწილი, რომელიც გაგრძნობინებს რომ მარტო არ ხარ, რომ შენ და ის გუნდი ხართ.

არა, სულ ტყუილად ფიქრობთ რომ აქ ბონი და კლაიდისეულად, მხოლოდ "მეორე ნახევარს" მოვიაზრებდე. "ის" შეიძლება იყოს თუნდაც მეორე ნახევარი, მეგობარი, სულაც მეგობარი გოგო, მშობელი, უბრალო გამვლელი ქუჩაში ან თუნდაც შენი ერთგული კომპიუტერი (ჰმ, რატომაც არა?).

მოკლედ ფაქტი, რომ არ ხარ მარტო აბსოლუტურად ცვლის ყველაფერს. ახლა უკვე ხართ "შენ" და "ის" და თქვენს წინააღდმეგ არის მომართული მთელი სამყარო. იბრძვით მხარდამხარ, ერთად. შენ არ გაქვს უფლება ხელები ჩამოყარო და დანებდე _ მარტო რომ იყო, ალბათ მარტივად იზამდი ამას, მაგრამ ახლა ეს აზრადაც არ მოგდის.

სინამდვილეში გულზე ხელი რო დავიდო,ყველა ჩემი ღმა დეპრესია (большая безработица), რომელიც საშუალო-სტატისტიკურად წელიწადში ერთხელ მსტუმრობს ხოლმე (...თუნდ ზღვა ემართოს სისხლისა), სრული წვრილმანებით იწყება. მაგალითად: არ მოდის წყალი შენ კი ხვალ სტუმრებს ელოდები და ჭურჭელსაც კი ვერ რეცხავ, სახლის მცირედ დასუფტავებაზე რომ აღარაფერი თქვა, ყველაზე ბევრი საქმე რომ გაქვს და რამდენიმე მნიშვნელოვანი პროექტი მოსაქოქი გეწვება კომპიუტერი (აკი ვთქვი, თუნდაც კომპიუტერითქო), უცებ აგეშლება კუჭი, დაგიჯდება მობილური, გამოგელევა ფული (ამ მიზეზით ცხოვრებაში უხასიათოდ არ გავმხდარვარ), კომპანია დელი რიგით მესამედ არ იღებს შენს შეკვეთას არც თუ ისე იაფფასიან ნოუთბუქზე, რომელიც მოგცემდა საშუალებას შენი სახლის მოსაწყენი ოთხი კედლიდან კი არა, საიდანაც გინდოდა იქედან გემუშავა (Dell-ის საიტზე, ნოუთბუქს კი არა პრაქტიკულად "სვაბოდას" ვყიდულობ - კარგი სახელი იქნებოდა, საბჭოთა წარმოების ნოუთბუქისათვის).

ამ დროს კი, იღებ მობილურს რომელიც ახალი შეერთებული გაქვს დასატენად, მაგრამ შუქის მოულოდნელი გარდაცვალების გამო, გაწითლებული ელემენტით გაფრთხილებს _ თუ რამე გინდა, დროზე მიქენიო. კრებ ვინმეს ნომერს (სიტუაციიდან გამომდინარე).

მაგლითად, ურეკავ დას - იცი, დელის საიტიდან წერილი მივიღე, რომ შეკვეთა გააუქმეს. გაყიდვების მენეჯერის ტელეფონია მითითებული და მაინც ტოეფელის-სერტიფიკატ გავლილი ქალი ხარ, რომელიც ლონდონში აპირებს სწავლის გაგრძელებას და იქნებ მიშველო რამე _ დაურეკოთქო. ის კი გპასუხობს, რომ ახლა კინოში გარბის (იმედი მაქვს აგვისტოს 5 დღე არ უნდა ნახოს განმეორებით) და ღამის პირველზე აუცილებლად დაურეკავს გაყიდვების მენეჯერს (რომელიც დარწმუნებული ვარ, მაინც არ მაყიდინებს ონლაინით იმ ნოუთბუქს). აი, განა რამეს აშავებს ჩემი და - რა იცოდა ახლა, შენ რო დაურეკავდი კინოში გასვლის წინ 5 წუტით ადრე და ამერიკაში მოთხოვდი დარეკვას? მერე რეკავ სხვასთან, მერე სხვასთან, მერე სხვასთან.

მერე უცებ ჩერდები... და ბრაზდები ყველაზე და ყველაფერზე. სამყაროზეც, რომელმაც უცებ პირი შეიკრა და გასული დღის ღვარცობის დამსახურებით წყალიც კი არ გაქვს, ყველა ნაცნობზე, მეგობარზე. მოკლედ ყველაზე და ყველაფერზე და უბრალოდ მარტო ყოფნა გინდა. იკიდებ ყველაფერს და ჩადიხარ უბნის "მინი-სუპერ-მარკეტში", რომ იყიდო დახლზე შემოდებული სითბოსგან გვარიანად მდნარი "პლიტკა შიკოლადი".

ან არა და ერთ მშვენიერ დღეს ფიქრობ - ერთი ამის დედაც ვატირე, ავდგები და დავწერ ბლოგზე. ესეც ხო თერაპიაა, იქნებ მიშველოს და რა მნიშვნელობა აქვს ვინ რას იფიქრებს, ვინ რას იტყვისო? ხო და წერ კიდეც.

შემდეგ კი დგები და პოსტს ისე ამთავრებ, როგორც ნებისმიერი დეპრესიაში მყოფი დაასრულებდა.

ჩვენ ყველანი ბედნიერი საქართველოს შვილები ვართ

by http://letitbe-kalo.blogspot.com

"ჩვენთვის წმინდათა წმინდა ღირებულება არის სიტყვის თავისუფლება. ყველაფერს გავაკეთებ პირადად იმისათვის, რომ საქართველოს მოქალაქეებს, მათ შორის მათ, ვისაც აქვს კანონიერი მოთხოვნები, ან უკმაყოფილება, ჰქონდეთ საშუალება თავის აზრი და პროტესტი გამოხატონ საქართველოს ხელისუფლებასთან... ვერაფერი ვერ ჩაშლის დღევანდელი დღის აღნიშვნას. ასე იყო აქამდე და ასე იქნება აწი მუდმივად. ჩვენ უკან არ დავიხევთ, ჩვენ ვიქნებით ფხიზლად და ჩვენი ოკუპანტების ყველანაირ პროვოკაციას ყოველთვის გავცემთ საკადრის პასუხს".

ეს სიტყვა საქართველოს პრეზიდენტმა 2011 წლის 26 მაისს, აღლუმზე წარმოსთქვა. რუსთაველის პროსპექტი ბზინავდა, მთავრობის საგულდაგულოდ გამოწყობილი წევრები ბრწყინავდნენ, ქვეყნის მთავარსარდალი პატაკს იბარებდა და მის წინ ჩავლილ სამხედრო ტექნიკას გაჰყურებდა, ჰიმნს ახალგაზრდა გოგონა, ამაყად თავაწეული ასრულებდა. დამსწრე საზოგადოება საქართველოს დამოუკიდებლობის 20 წლისთავს ზეიმობდა. ზეიმობდა ღირსეულად. ლამაზად ჩაცმული ადამიანები, ჰიმნის მოსმენისას გულზეხელდადებულები, ოდნავ ჩაფიქრებული გამომეტყველებით – "უჰ, რა არ გადავიტანეთ ამ 20 წლის მანძილზე, ძლივს არ გვეღირსა ნორმალურ ქვეყანაში ცხოვრება".

აღტაცება, მხიარული მუსიკა, მზე და ბედნიერი სახეები – აი როგორია საქართველო 20 წლის შემდეგ. აშენებული, დამშვენებული, დემოკრატიული და თავისუფალი. 2011 წლის 26 მაისის შუადღეა და ყველაფერი გენიალურადაა.

მართალია წინა დღეებში მოღალატე ხალხის ჯგუფი, რაღაც აბსურდული მოთხოვნებით და აგრესიული ქმედებებით საზეიმო განწყობის გაფუჭებას შეეცადა, მაგრამ ჩვენი სამართალდამცავები, როგორც ყოველთვის, მოწოდების სიმაღლეზე აღმოჩნდნენ. მოხერხებულად გაწმინდეს ტერიტორია ამ არამზადებისგან და მშვიდობიან მოსახლეობას საშუალება მისცეს ლაღად აღენიშნათ ქვეყნისთვის მნიშვნელოვანი ეს მრგვალი თარიღი.

აღლუმის შემდეგ ბედნიერი თბილისელები ახლად გახსნილ პარკში გაისეირნებენ – რიყეზე. სულ პრიალებს იქაურობა – ბეტონი, ცემენტი, პარკეტი, "ციკლოვკა". ერთ ღერ ბალახს ვერ ნახავ, ერთ სარეველას. ყველა აღნიშნავს, რომ ასე არცერთ მთავრობას არ უზრუნია თავის ხალხზე. თითო მოსეირნეზე თითო პოლიციელი მოდის. ასე რომ, შეგიძლიათ მშვიდად იყოთ, არც არავის გადამეტებული სიცილი შეგაწუხებთ, არც უზრდელი ახალგაზრდების უშნო კოცნაობა.....ჩამოჯექით ქვისგან გამოთლილ, კოხტა, კომფორტულ სკამებზე და დატკბით სამგანზომილებიანი შადრევნის ცეკვა–თამაშით, ისაუბრეთ აქეთურზე, იქითურზე...... გამოხატეთ მადლიერება. ხომ იცით, ადამიანს ისე არაფერი ახარებს, როგორც მადლობის მოსმენა.

–წარმოვიდგენდით კი 20 წლის წინ, რომ ასეთ გაბრდღვიალებულ ქუჩებში, ასე თამამად, ასე უსაფრთხოდ შევძლებდით სიარულს? –მოდი და ნუ დააფასებ. მოდი და ხმას ნუ მისცემ კიდევ ასჯერ და ათასჯერ. –მოდი და ნუ გაბრაზდები იმ "ბომჟებზე", მიტინგებს რომ აწყობენ. –უმადურები. ნამდვილი უმადურები. –ყველა უნდა დაიჭირო და სამაგალითოდ დასაჯო.

მალე, ახალი, საფრანგეთში დაბეჭდილი პასპორტები გამოვა. ევროპაში დაბეჭდილი მაინც სულ სხვაა. ჩვენც ევროპა ვართ ფაქტობრივად, მაგრამ პასპორტების ბეჭდვაში ჯერ მაინც საფრანგეთი გვჯობია. შეგვიმოკლებენ ამ გვარებს და ამოვისუნთქებთ. დროის დაზოგვაა ბოლოს და ბოლოს და ქაღალდის. სად მაგალითად, კუტუბიძეს ბოლომდე რომ იტყვი და სად, შემოკლებულად, უცებ, ერთი ამოსუნთქვით რომ წამოიძახებ.
მერე ეს პარლამენტი? როგორი სიმშვიდეა, სიწყნარე, ბუზის გაფრნის ხმას გაიგონებ, თუ მოინდომე. ამას მარტო ჩვენ კი არა, მთელი ევროპა აღნიშნავს უკვე.

ამასობაში ზაფხულიც მოვიდა. ბათუმში წასვლას რა სჯობს. საკანალიზაციო მილები უკვე მთელს ქალაქში გამოცვალეს. ზღვაა და კამკამებს ზურმუხტისფრად, პლაჟია და შეეჯიბროს კანი და სენ–ტროპე. სასტუმროებს არ იკითხავთ? სუპერთანამედროვე, ხარისხიანი, ახალი, საუკეთესო პირობებით და მომსახურებით. დროზე თუ არ დაჯავშნეთ ადგილები, გადაივსება ტურისტებით და დარჩებით პირში ჩალაგამოვლებულები.
მაგრამ ზღვაზე წასვლამდე, გირჩევთ ახალი ქართულ–ამერიკული ფილმი ნახოთ – კერკეტი კაკლის შემქმნელებისგან. მთელი მსოფლიო გადარეულია. კანის კინოფესტივალზე დარბაზების შესასვლელებთან რეანიმობილები იდგა, შოკირებული მაყურებლის მოსასულიერებლად. ფილმი ისეთი მძიმეა და შთამბეჭდავი,ბევრს დასჭირდა მათი დახმარება. პრემიერა თბილისშიც იყო ცოტა ხნის წინ. პომპეზური, ელიტარული, თავის ენდი გარსიებით და შერონ სტოუნებით. კიდე იტყვიან ეს კაცი არაფერს არ აკეთებსო. შერონ სტოუნი ჩამოგიყვანათ თქვე მამაცხონებულებო. ენდი გარსია გაატარა რუსთაველის პროსპექტზე. მეტი რაღა გინდათ? ყველაფრით უკმაყოფილოები როგორ ხართ? ვისაც თავისი სამშობლო უყვარს, ეს ფილმიც მოეწონება. ვისაც არა, ბოდიში და მოღალატეები ყოფილხართ, სხვა რა უნდა გითხრათ, აბა?

ჯანმრთელი და ახალი ხორცის ყიდვა გნებავთ? აგერ ბატონო, ნატახტარის სასაკლაო – ცხოვრობ ბახმაროში? მოკიდე ხელი შენს ძროხას, ჩამოიყვანე. დაგიკლავენ, გაგიტყავებენ, მოგემსახურებიან, ბეჭედსაც დაგირტყამენ და გაყიდე მერე, მშვიდად, სინდისის ქენჯნის გარეშე. შენც კმაყოფილი დარჩები და მყიდველიც.
ზრუნვას ყოველ ნაბიჯზე გრძნობ. აბა ვინმემ გაბედოს და ტელეფონში რამე გადაბრუნებული სიტყვა გითხრას – წამში გაჩნდებიან შესაბამისი სამსახურის მესვეურები და იმას უჩვენებენ სეირს. მოქალაქე ყოველმხრივ დაცულად უნდა გრძნობდეს თავს, აბა?

ეს მიტინგები და მაიმუნობებიც იმიტომ აიკრძალა, რომ ხალხმა თავისუფლად იაროს, არ შეწუხდეს. ნორმალური ცხოვრების რიტმი არ დაირღვეს და ქვეყნის ეკონომიკას (რომელიც აღმავლობის გზაზეა) საფრთხე არ შეექმნას, ტურისტები არ დააფრთხოს, მთავრობის წევრებს ფიქრსა და მუშაობაში ხელი არ შეუშალოს. იმ პარლამენტში სიჩუმეაო რომ ამბობთ, ფიქრობენ ბატონო და იმიტომ. ქვეყანაზე და ხალხზე ფიქრობენ.
ზამთრის კურორტის კეთილმოწყობა რომ დამთავრდება მესტიაში, მერეც არ იტყვით, რომ აღმშენებლობაა დაწყებული ქვეყანაში? იქნებ მერეც თქვათ, ალპებში ჯობია სრიალიო?

მადლიერება არაა მათი მხრიდან, გმირთა მოედანზე, სამშობლოსთვის დაღუპულთა პატივსაცემად დიდი ობელისკი რომ დადგეს? ღამით ფერადად გასხივოსნებული, დღისით ჟანგისფერი. ასეთი იშვიათი დიზაინის და შეფერილობის "მემორიალი" რომელ ქვეყანაში გინახავთ? ჰოდა, დაფიქრდით, სანამ კრიტიკას დაიწყებთ.
პირველკლასელებს, უკლებლივ ყველას, ლეპტოპები რომ აქვთ, 20 წლის წინ ამას ვინმე ოცნებაში მაინც წარმოიდგენდა?
და გზები? ყოველ წელს ახალ–ახალ გზებს გვიგებენ. უმადურებო, უმადურებო!
გასაკეთებელი კიდევ ბევრიაო – ამაზე მეტი თავმდაბლობა რაღა გინდათ? ამას ამბობს, გუნდი, რომელმაც წარმოუდგენლად ბევრი გააკეთა თავისი ქვეყნისთვის და არც მომავალში აპირებს გაჩერებას.
დამოუკიდებელ და თავისუფალ ტელევიზიებზე არაფერს აღარ ვიტყვი. ცოტა თქვენც გაანძრიეთ ტვინი.
Fashion TV გვექნება მალე ჩემო ბატონო. პირადად პრემიერ მინისტრი ზრუნავს ამაზე. რომელი ქვეყნის პრემიერი გინახავთ ასეთი მონდომებით ცდილობდეს თანამედროვე მოდის ტენდენციები გააცნოს თავის ერს?
რომელი ერთი ჩამოვთვალო???

ჩვენ ყვავილების ქვეყანა ვართ, ჰოლანდიელები გვბაძავენ. ჩვენ ღვინის სამშობლო ვართ, ფრანგებმა რა იციან, ჩვენთან ყველა მღერის და ცეკვავს (ეს ფიმშიც ჩანს და მსოფლიომაც დაინახა უკვე), ჩვენ ზეზვა და მზია გვყავს – პირველი ევროპელები.

ჩვენთან სიტყვის თავისუფლებაა. რაც გინდა თქვი, ვინ გიშლის.
აკი ვამბობთ კიდეც: ჩვენი პრეზიდენტი ყველაზე მაგარია, ჩვენმა პრეზიდენტმა ინგლისური იცის კარგად (სხვა უცხო ენებიც), ჩვენი პრეზიდენტი თხილამურებზე დგას, ცურავს კიდეც და სულ ფერად–ფერადი პერანგები აცვია (ამ პატარა შტრიხიდანაც ჩანს მისი პოზიტიური ნატურა), ჩვენი პრეზიდენტი ენერგიულია და სამართლიანი, ჩვენი პრეზიდენტი უშუალოა, როგორც კუმეო, ჩვენი პრეზიდენტი კრეატიულია (მის გარდა ვინ მოიფიქრებდა მთავრობის სხდომა სათაფლიას მღვიმეში ჩაეტარებინა? ან ზღვის პირას, მსუბუქი ბრიზი რომ უფრიალებს თმას, სიტყვით გამოსულიყო), ჩვენი პრეზიდენტი უშიშარია, ფრონტის წინა ხაზზე დგას, როცა ქვეყანას ჭირდება, ჩვენი პრეზიდენტი სამართლიანია, ჩვენს პრეზიდენტს ხალხი უყვარს, კარგი მუსიკალური გემოვნება აქვს ბოლოს და ბოლოს, მსოფლიო დონის მომღერლებს დაადგმევინა ფეხი ქართულ მიწაზე, ჩვენი პრეზიდენტი მოწყალეა (ამდენი ამნისტია აბა სხვა რაზე მეტყველებს?), აღმშენებელია და ქველი, მუდამ ფხიზლადაა და თუ საჭირო გახდა, ყველას საკადრის პასუხს გასცემს.

ჩვენი ქვეყანა თავისუფალია.
ჩვენ ყველანი ბედნიერი საქართველოს შვილები ვართ.
მუსიკა, მუსიკაა საჭირო, უფრო კარგად რომ შევიგრძნოთ ეს სიხარული.
და აი ისიც:

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=ZUcvtwifo0U]

მღერის ყველა. სავალდებულოა, რამე არ შეგეშალოთ.

(არც ისე) უცნობი პოეტები

გინდათ ერთი კარგი თამაში გასწავლოთ? თამაში რა, პრევენციული მეთოდი, ლექსის რენტგენი, იუთუბის ნამდვილი მხსნელი _ სტროფის ის სიტყვები ამოიწერეთ, რომლებიც (იდეაში) ერთმანეთს ერითმება.








[youtube http://www.youtube.com/watch?v=8KdrbE4FVdA]

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=o_WzpAG69Ks]


[youtube http://www.youtube.com/watch?v=jw2ECaWME1E]

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=jRslgxcUubg]

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=aA__JfI9kd4]


[youtube http://www.youtube.com/watch?v=xwqnHPm4WhU]
(ნეტავ ვისი ლექსია? უბრალოდ კარგად კითხულობს. ამის არ დადება არ იქნებოდა)


[youtube http://www.youtube.com/watch?v=x5T6IzwOtYQ]

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=jdJSDtbZA08]

და ჩემი რჩეული _ (არ ვიცი რატომ მაგრამ) ტელეკომპანია იმედის რჩეულიც:

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=w8yfSj_xiGU]

ვაგონი... გამგონი... ვაგონი...გამგონი... და ისევ ვაგონი

(ესეც, ესეც - სკანდირებს ხალხი)
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=fKD3nRXy6TI]

პანდორას ხუთი დღე - ნერგაძისეულად

eMuse: ნიკო ნერგაძე

ამერიკელი ყოფილი საზღვაო ქვეითი ჯეიკ სალი, პლანეტა პანდორაზე ჩადის.

საგალაქტიკაშორისო ზეკომფორტული ჰომალდიდან, დედამიწა-პანდორა დამღლელი რეისის შემდეგ, ამერიკელ ჯარისკაცებს, რუსეთიდან დეპორტირებული ქართველებივით ცლიან სატვირთო განყოფილებიდან.

ნუ ახლა, აეროპორტი როგორც აეროპორტი _ ბეტონის დასაფრენი (თუ ასაფრენი) ბილიკით და ზედ დატანილი თეთრი ზოლებით, რომელთა დანიშნულებაც სავარაუდოდ საპლანეტაშორისო ჰომალდების მოძრაობის წესების რეგულირებაა.

მაყურებელი მალევე ხვდება, რომ ბეტონი, პანდორაზეც ბეტონი სულაც არაა, რადგან ზედ უზარმაზარი ნახევარ-რობოტები დაბაჯბაჯებენ.

ფილმის დასაწყისში ჯეიკი, თავისი ძმისთვის შექმნილ ავატარს ირგებს, თუ თანამედროვე ენაზე გნებავთ უკონექტდება, რის შემდეგაც გახარებული ჯეიკი, სოფლის უნახავი ქალაქელი ბავშვივით, ფეხშიშველი და ტიტლიკანა გარბის გარეთ და სიხარულისგან რა ქნას არ იცის.

დასაწყისი ურიგო არ არის - მეცნიერული ფანტასტიკაა და იმედს გაძლევს, რომ ფილმს არა უშავს. იმედი მალევე გიცრუვდება.

როგორც ჩანს, კინოს დამკვეთებმა გადაწყვიტეს, რადგან დედამიწამ უნდა ნახოს ეს ფილმი, ბარემ პანდორაც კარგად გავაცნოთ და პლანეტას რეკლამაც გავუკეთოთო.

იდეა ცუდი ნამდვილად არ არის, მაგრამ შესრულებაა სუსტი. სუსტი იმიტომ არის, რომ პლანეტები რომლებიც პანდორას ატმოსფეროდან გადაშლილ კოსმოსურ ხედში ილანდება, არაფრით არ განსხვავდება მზისგან და მთვარისგან - უბრალოდ მათი რაოდენობაა ბევრი, ამით კი "მზეო, მზეო ცხრათვალა"-ზე გაზრდილ თაობას ნამდვილად ვერ გააკვირვებ. გამუდმებული ლირიული გადახვევები კი სურვილს აღგიძრავს, ტუალეტში გახვიდე და ქართულად დამერილებული პოპკორნის წყალობით ყანწით შესმული ლიტრანახევარი კოკაკოლა, 3D სათვალის მოუხსნელად ჩაცალო უნიტაზში.

სამეცნიერო ექსპედიციის შუა გზაზე, ფილმის მთავარი გმირი დაიკარგება (ოღონდ კარგად ვერ გავიგე როგორ). აი აქ კი იწყება ნამდვილი საოცრება. რეჟისორის უსაზღვრო ფანტაზიაზე ისიც მეტყველებს, რომ ფილმში ტყიდან (და არანაირი ელექტრო-მაგნიტური ციალიდან) გამომხტარი მხეცი, საოცრად გავს დობერმანის ჯიშის ძაღლს. ხოლო, ცხოველი რომელიც დობერმანს შეაშინებს _ მარტორქას, უბრალოდ ორი რქით... ნუ რქით რა, დინგით.

აი აქ კი, ნამდვილი კაპიტანგრატისეული მოგზაურობა იწყება პანდორას გარშემო. თავგადასავლის პირველივე ეპიზოდში, ნაცვლად იმისა რომ ვაჩვენოთ ადამიანთა აგრესია და პანდორის მკვითრთა გენოციდი, რეჟისორი ახერხებს და ისე გამოყავს, რომ პადორელი ლამაზმანი _ ნეიტირი, საკუთარი პლანეტის ფლორას და ფაუნას ანადგურებს.

რეჟისორის დაუშრეტელი ფანტაზია აქაც უდავოდ სცდება დედამიწისეულ ფარგლებს _ პანდროელ ქალებსაც ორი ძუძუ აქვთ.

მალე, იქაური, ანუ პანდორელი ციცინათელების წყალობით ჯეიკობი ეთნიკურად ნაიველი ხალხის მიწაზე აღმოჩნდება.

ფილმის ძირითადი ნაწილი (როგორც ამერიკელებს სჩვევიათ) ეთმობა, დედამიწელი ჯეიკობის, უფრო სწორად კი, დედამიწელი ჯეიკობის ავატარის წვრთნისა და აღჭურვის პროგრამას. რა თქმა უნდა თავიდან, როკი ბალბოასი არ იყოს, ჯეიკობსაც არაფერი გამოდის _ არც თმებზე მიმაგრებული Universal Serial Bus-ით (USB) ექვსფეხა ცხენებზე დაკონექტება და ჯირითი, არც მშვილდ-დისრის სტყორცნა, არც უზარმაზარი ხის ტოტზე მიმაგრებულ ტუალეტით სარგებლობა და თქვენ წარმოიდგინეთ ვერც პანდორული ელარჯის ამოზილვით დაიკვეხნის დიდად. მაგრამ ჰოლივუდი რისი ჰოლივუდია და კამერონი რისი ჯეიმსი, რომ ამერიკელ, გულანთებულ ჯეიკს ეს ყველაფერი არ შეაძლებინოს?

მუსიკის აჩქარებასთან ერთად, ცხენსაც უპრობლემოდ უერთებს USB 3.0 თმის კაბელს და ნეონის მანათობლებით გაწყობილ ხეებსაც, სულ ვაირლესით უკონექტდება იქაური მოგონებების გადმოსაქაჩად. ეგ კი არა, კადრებად დაწყობილი წარმატებული ეპიზოდების ბოლოს, ნახევარი პანდორა თეფშით ხელში ელოდება საკუთარ რიგს, ჯეიკობის ამოზელილი ელარჯის გასასინჯად.

მაგრამ ხანგრძლივ ეს სოფელი, გაახარებს ვისმე განა? არც ჯეიმს კამერონია ამ მხრივ გამონაკლისი და ფილმის დასაძაბად, საქმეში "ცუდები", ანუ ადამიანები ერთვებიან. ამაზონის ტყეებიდან, პანდორაზე გადმოტანილი მძიმე ტექნიკით იწყებენ ასწლოვანი ხეების გაჩეხვას. ბოლოს კი უმოწყალოდ ანადგურებენ რიგით პანდორულ სოფელს... ნუ სოფელს რა _ პრაქტიკულად ხეს.

მომწამვლელი გაზითა და დუბინკებით არაერთხელ რუსთაველზე ნაცემი ქართველებივით, პანდორელებიც (ეთნიკურად ნაიველები) თავჩახრილები ტოვებენ მიწასთან გასწორებული სოფლის (ხის) ტერიტორიას.

მაგრამ ხუთკუნჭულა რისი ხუთკუნჭულაა კი არა და, ჯეიკი რის ჯეიკია, პანდორელ ხალხს თუ ვერ იხსნის ამ დიდი განსაცდელისგან.

აქ იდუმალი მუსიკა შემოდის ფონზე და მთხრობელი, საკუთარ თავში და წარმატებაში დარწმუნებული ხმით ყვება:

"ის დაფრინავს ყველაზე მაღლა. მასზე მაღლა არავინ არ დაფრინავს. ამიტომაც ის ზემოთ არასოდეს იხედება. მეც სწორედ ამით ვისარგებლე" - და მართალია იდეაში და პანდორულ ბუნებაში ის ყველაზე ზემოთ დაფრინავდა, მაგრამ რეჟისორისა და 3D Max-ის დახმარებით, ჯეიკობი თავისი "მალალიტრაჟკა" დრაკონით მის თავზე აღმოჩნდება, მოქნილად ისკუპებს და წითელ დრაკონს ზურგზე დაახტება.

მაგრამ, ზურგზე დახტომაც არის და ზურგზე დახტომაც - ცხოველს კაბელი თუ არ შეუერთე რა ხერირი?! ჯეიკობმაც შეუერთა თმები დრაკონს. შეუერთა კი არა და შეთხარა პრაქტიკულად.

წითელ დრაკონზე ამხედრებული ჯეიკი, ამაყად გამოცხადდა (იქაური) პარლამენტის წინ შეკრებილ ხალხთან. თვალსმომდგარი კურცხალი მაჯით შეიწმინდა, მეგობარი ხალხების (და არა ხალხის) ლიდერებს ხელები ჩასჭიდა და ცისკენ აღაპყრო.

ვაშააააააა იქუხეს პანდორელებმა და ამაღლებული სულისკვეთებით გადაწყვიტეს ადამიანებთან შებრძოლება.

200 რჩეული ვაჟკაცი იმერეთიდან, 300 რჩეული ექვსფეხა ცხენოსანი ქართლიდან, რვაასამდე მფრინავი გველეშაპი კახეთიდან და 30 ყურებდაჭრილი დობერმანი ჰერეთის თავადისაგან.

ადამიანების შეიარაღება: უცნაური ვერტყმფენები, ანტიგრავიტულ ძრავებზე დაფუძნებული თვითმფრინავები, ლაზერები, პულიმიოტები, გრანატამიოტები, რობოტექნიკა.

პანდორელების შეიარაღება: მშვილდისრები, მფრინავი დრაკონები, ექვსფეხა ცხენები, ტყავის ტრუსები და ბუნების ძალა!

გული გულობდესო და ბრონირებული შუშა, უბრაოდ ისრითაც იმსხვრევაო - ნათქვამია. ერთ პანდორელზე 10 ადამიანი მოდიოდა. სტოპ, სტოპ, სტოპ... პულიმიოტი პულიმიოტია. როგორ უნდა მოერიოს მშვილდისრიანი კაცი, რკინის რობოტში ჩამჯდარ, გრანატამიოტიან ადამიანს? ვერც ვერანაირად. ხო და სხვა რომ ვერაფერი მოიფიქრა რეჟისორმა, სცენარში ბუნების ძალა ჩარია (აი ის _ "რაც მე ვერ დაგლოცო, ბუნების ძალამ დაგლოცოსო").

ხო და ძმაო, ეგ ბუნების ძალა ყოფილა რაც ყოფილა. ერთი ორი ეგეთი ჩვენც რო მოგვცა (ქართველებს) ვაბშე თავისუფლად დავიბრუნებთ ოსეთსაც, აფხაზეთსაც და რუსეთის ნაწილსაც მივაყოლებთ ალბათ ზედ.

ხო და ახლა ვფიქრობ _ ხო არ ვთხოვოთ კობა ნაყოფიას, გვიშუამდგომლოს ჯეიმს კამერონთან და ერთი კაი 3D ფილმი ხო არ მივცხოთ ჰა? იდეები არის სხვათაშორის.

ისე დამატებით იდეებს თუ შევეხებით... მოდი ნუ შევეხებით _ ჭორად გავიგე, შენს ბლოგს პრეზიდენტი კითხულობს ჩუმად და ანონიმუსით ეგ გიტოვებს კომენტარებსო. ხო და რავიცი, რამეს მართლა არ მოკრას თვალი...

სველი სიზმარი

წამოვიდა საყვარელი წვიმა
აშხაპუნდა აივანთან ახლოს
ფანჯარასთან დგას მეზობლის ბიჭი
საკუთარი თვალებით რომ ნახოს
სველი კაბით, გრძელთმიანი გოგო
როგორ მირბის სველი ქუჩის გვერდით
ქუსლიანი ფეხსაცმლებით ხელში
სველ ტანსაცმელს მორგებული მკერდით
როგორ ცდილობს შეაფაროს თავი
რომელიმე ხეს ან სულაც ვინმეს
და მიეკრას გულზე სველი მკერდით
ოღონდ დიდხანს, კიდევ დიდხანს წვიმდეს

წამოვიდა, აშხაპუნდა წვიმა
თქეშით მოდის აივანთან ახლოს
ფანჯარასთან დგას მეზობლის ბიჭი
კიდევ ერთ სიზმარი რომ ნახოს